مرا ز حشر مترسان که روز رستاخیز           چون خاک پس بزنی لاله در کفن بینی

دنیا به من مدیون است و من به مادرم

( توماس ادیسون )

تا مادامی که هستم می نویسم!
" اما قلمم را به بیگانه نمی دهم"
" قلم خویشاوند آن من راستین من است،
قلم توتم من است،
به قلمم سوگند، به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند،
.... که توتم مقدسم را نمی فروشم،
به دست زورش تسلیم نمی کنم،
به کیسه ی زرش نمی بخشم،
به سرانگشت تزویرش نمی سپارم،
دستم را قلم می کنم، وقلمم را از دست نمی گذارم،
قلم توتم من است،
امانت روح القدس من است،
ودیعه ی مریم پاک من است،
صلیب مقدس من است،قلم زبان خداست،
قلم امانت آدم است، قلم ودیعه ی عشق است،
هرکسی توتمی دارد
و قلم توتم من است
و قلم توتم ما است.

در روزگاري كه كورش بزرگ به نمايندگي ايرانيان منشور حقوق بشر و آزادي انسان را فرستاد، فخر مردمان و شاهان ديگر كشتن، سوختن و ويران كردن بود

خلاصه متن اين منشور چنين است:

منم كورش شاه جهان، شاه بزرگ، شاه دادگر، شاه بابل، شاه سومر و اكد ، شاه جهان، پسر كمبوجيه، شاه بزرگ ...

آنگاه كه بدون جنگ و پيكار وارد بابل شدم همه مردم گامهاي مرا با شادي پذيرفتند ،در بارگاه پادشاهان بابل بر تخت شهرياري نشستم، نگذاشتم رنج و آزاري به مردم اين شهر و اين سرزمين وارد آيد آن ها را از زير يوغ اسارت خارج ساختم به بدبختي هاي آنان پايان بخشيدم

... من فرمان دادم كه هيچكس اهالي شهر را از هستي ساقط نكند . فرمان دادم كه همه مردم در پرستش خداي خود آزاد باشندو كسي آنان را نيازارد خداي بزرگ از كرداد من خشنود شد... او بركت و مهربانيش را ارزاني داشت . ما همگي شادمانه و در صلح و آشتي مقام بلندش را ستوديم... من همه شهرهايي كه ويران شده بود از نو ساختم. فرمان دادم تمام نيايشگاه هايي را كه بسته شده بود بگشايند. همه مردمي را كه پراكنده و آواره شده بودند به سرزمين خود برگردادنم و خانه هاي ويران آنان را آباد كردم . باشد كه دلها شاد گردد و هر روز در پيشگاه خداي بزرگ برايم زندگاني بلند خواستار باشند...

 من براي همه مردم جامعه اي آرام مهيا ساختم و صلح و آرامش را به تمامي مردم اعطا كردم