در جهان فرمان کوروش، اولین منشور بود

سر به تعظیمش، سراسر بابل و آشور بود

سینه اسپارت را تا قلب یونان چاک کرد

پشت بخت النصر راسائیده و بر خاک کرد

ما از اسلاف همان خونیم و از آن ریشه ایم

پاسدار نام پاک پارس تا همیشه ایم

ای آزادی

 تو را دوست دارم، به تو نیازمندم، به تو عشق می ورزم، بی تو زندگی دشواراست، بی تو من هم نیستم ؛ هستم ، اما من نیستم ؛ یک موجودی خواهم بود توخالی ، پوک ، سرگردان ، بی امید ، سرد ، تلخ ، بیزار ، بدبین ، کینه دار ، عقده دار ، بیتاب ، بی روح ، بی دل ، بی روشنی ، بی شیرینی ، بی انتظار ، بیهوده ، منی بی تو

یعنی هیچ

 
ای آزادی، من از ستم بیزارم، از بند بیزارم، از زنجیر بیزارم، از زندان بیزارم، از حکومت بیزارم، از باید بیزارم، از هر چه و هر که تو را در بند می کشد بیزارم.

ای آزادی، چه زندان ها برایت کشیده ام

 و چه زندان ها خواهم کشید و چه شکنجه ها تحمل کرده ام و چه شکنجه ها تحمل خواهم کرد.

 اما خود را به استبداد نخواهم فروخت، من پرورده ی آزادی ام، استادم علی است، مرد بی بیم و بی ضعف و پر صبر، و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مردی که هفتاد سال برای آزادی نالید

من هرچه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد. اما، من به دانستن از تو نیازمندم، دریغ مکن، بگو هر لحظه کجایی چه می کنی؟ نا بدانم آن لحظه کجا باشم، چه کنم؟ ...

 « دکتر علی شریعتی »

نام جاوید وطن

وطن ای هستی من 

شور و سرمستی من

بشنو سوز سخنم

زرتشت بیا که با تو امید آید

شب نيز صداي پاي خورشيد آيد

تاريخ اگر دوباره تكرار شود

آدم به طواف تخت جمشيد آيد

آغاز سال :

۷۰۳۱ ميترائي آريايي

۳۷۴۷ زرتشتي

۲۵۶۸ شاهنشاهي

۱۳۸۸ خورشيدي

بر شما همايون باد

منابع:
1- داريوش شايگان، اديان و مكاتب فلسفي هند، جلد اول
2- مهرداد بهار، جستاري چند درفرهنگ ايران
3- آرتور كريستين سن، نمونه‌هاي نخستين انسان، ترجمه: ژاله آموزگار- احمد تفضلي
4- جان هينلز، شناخت اساطير ايران، ترجمه ژاله آموزگار – احمد تفضلي

زن عشق مي كارد و كينه درو مي كند ...

ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر ...

مي تواند تنها يك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستي ...

براي ازدواجش  در هر سني اجازه ولي لازم است و تو هر زماني بخواهي به لطف قانونگذار مي تواني ازدواج كني ...

در محبسي به نام بكارت زنداني است و تو ...

او كتك مي خورد و تو محاكمه نمي شوي ...

او مي زايد و تو براي فرزندش نام انتخاب مي كني ...

او درد مي كشد و تو نگراني كه كودك دختر نباشد ...

او بي خوابي مي كشد و تو خواب حوريان بهشتي را مي بيني ...

او مادر مي شود و همه جا مي پرسند نام پدر ...

و هر روز او متولد ميشود؛  عاشق مي شود؛ مادر مي شود؛ پير مي شود و ميميرد ...

و قرن هاست كه او عشق مي كارد و كينه درو مي كند چرا كه در چين و شيارهاي صورت مردش به جاي

گذشت زمان جواني بربادرفته اش را مي بيند و در قدم هاي لرزان مردش، گام هاي شتابزده جواني براي

رفتن و درد هاي منقطع قلب مرد  سينه اي را به ياد مي آورد كه تهي از دل بوده و پيري مرد رفتن و فقط

رفتن را در دل او زنده مي كند ...

و اينها همه كينه است كه كاشته مي شود در قلب مالامال از درد ...

و به اینا تو جامعه ما میگن عدالت!!!

از دیگران حمایت کنید چون پدر به آنها محبت کنید چون مادر

( گاندی )

اه ... اه اي خانه ي ويران من                       تا ابد جا مانده اي در ياد من

قامتم خم ميشود بر خاك تو                          مي زنم بوسه به روي پاك تو

من تو را اباد ميسازم وطن                            من برايت ميدهم اين جان و تن

من برايت قصه مي گويم ز ايران كهن               از زنان و مردماني خوش سخن

روزگاري خاك ما آباد بود                                از همه نيرنگ ها آزاد بود

روزگاري راستي در دين ما                            جشن و شادي و سرور ، آيين ما

هم وطن بيدار شو ، بيدار شو                       در تن ايران فروشان خار شو

مشت باش و بكوبش بر دهان                       بر دهان خائنان اين زمان

روزگاري را ز ديرين ياد كن                             بر فراز قله ها فرياد كن :

من تو را آباد ميسازم وطن                           من برايت ميدهم اين جان و تن .. 

به نام خداوند جان و خرد

در تصاوير حكاكي شده بر سنگهاي تخت جمشيد

 هيچكس عصباني نيست.

هيچكس سوار بر اسب نيست.

 هيچكس را در حال تعظيم نميبينيد.

هيچكس سر افكنده و شكست خورده نيست .

هيچ قومي بر قوم ديگر برتر نيست

و هيچ تصوير خشني در آن وجود ندارد .

از افتخارهاي ايرانيان اين است كه هيچگاه برده داري در

 ايران مرسوم نبوده است

در بين صدها پيكره تراشيده شده بر سنگهاي تخت

 جمشيد حتي يك تصوير برهنه و عريان وجود ندارد

به همه دوستان خود بگویید

تا بدانند

چه بوده ایم

چه شده ایم

این‌جا تهرانه، یعنی شهری که
هرچی که توش می‌بینی باعث تحریکه
تحریک روحت تا تو آشغال‌دونی
می‌فهمی تو هم آدم نیستی یه آشغال بودی
این‌جا همه گرگن، می‌خوای باشی مثه بره
بذا چش و گوشتو من وا کنم یه ذره
این‌جا تهرانه لعنتی شوخی نیستش
خبری از گل و بستنی ِچوبی نیستش
این‌جا جنگله، بخور تا خورده نشی
این‌جا نصف عقده‌این، نصف وحشی
اختلاف طبقاتی این‌جا بی‌داد می‌کنه
روح مردمو زخمی و بیمار می‌کنه
همه کنار همن، فقیره و مایه‌داره خفن
توی تاکسی همه می‌خوان کرایه ندن
حقیقت روشنه خودتو به اون را نزن
روشن‌ترش می‌کنم پس بمون جانزن
خدا پاشو من چند سالی باهات حرف دارم
خدا پاشو پاشدی نشو ناراحت از کارم
کجاهاشو دیدی تازه اول کارم
خدا پاشو من یه آشغالم باهات حرف دارم
نمکی با چرخش کنار یه بنزه
هیکل و چرخش با هم کرایه‌ی بنزه
من و تو و اون بودیم از یه قطره
حالا ببین فاصله‌ی ماها چقدره
دلیل چرخش زمین نیست جاذبه
پوله که زمینو می‌چرخونه جالبه
این روزا اول پوله، بعد خدا
همه رعیت، ارباب، کدخدا
بچه می‌خواد با یتیمی بازی کنه، بابا نمی‌ذاره
یتیم لباسش کثیفه چون که فقط یکی داره
همه آگاهیم از این بلایا
حتی فرشته هم نمیاد این‌ورا تا
نشیم فنا با، همین بلایا
اما کمک نخواستیم، اشک بریزه کافیه، همین برا ما
آدم مریض حرفامو درک کرد
تموم نکردم حرفامو برگرد

خدا پاشو من چند سالی باهات حرف دارم
خدا پاشو پاشدی نشو ناراحت از کارم
کجاهاشو دیدی تازه اول کارم
خدا پاشو من یه آشغالم باهات حرف دارم
تا حالا شده عاشق دختر بشی؟
می‌خوام حرف بزنم رک‌تر بشین
پیش خودت می‌گی اینه عشق تاریخی
اما دافت با یه بچه مایه‌داره خواب دیدی
خیره، یادت باشه غیر خودت بزن قید
هرچی آدم که کنارت می‌بینی چون عیبه

یکی هم سن تو سوار ماشینه
خدا بهت پوزخند می‌زنه می‌کنی با کینه
دعا که منم می‌خوام مایه‌دار باشم عقده رو کنم ترکش
دعا نکن بی‌اثره نمی‌کنن درکش
می‌خوای بخوابی؟ تو بیداری کابوس ببین
بیا با هم به این دنیا فحش ناموس بدیم
باید کور باشی نبینی تو فخرو هرجا
کنار خیابون نبینی فقر و فحشا
خدا بیدار شو یه آشغال باهات حرف داره
نکنه تو هم به فکر اینی که چی صرف داره؟
خدا پاشو من چند سالی باهات حرف دارم
خدا پاشو پاشدی نشو ناراحت از کارم
کجاهاشو دیدی تازه اول کارم
خدا پاشو من یه آشغالم باهات حرف دارم
اینه فرق ما توی اجتماع
اینه فرق ما توی اجتماع

حالا منم و ورق روی ورق ِ قلم
روی تنم ِ عرق
توی سرم ِ کلمه
توی دلم ‌‌ ِ هدف
بذار برم به طرف
اون کسی که توی دنیا شده یه ملکه

بذار
بذار حالا دیگه بخونم از کسی که
هست دنیا واسه اون بدون مرز

کسی که سالها پیش داشته توان خاصی
به راستی توی زبان فارسی

حالا دیگه می‌دونن اینو مرد و زن‌ها
حتی خدایی که نداره المثنی

یهودی و مسیحی یا که هر مسلمان
یه سرباز واسه مرگ و سر باز

که صدبار اسمش رو تو تسبیح
من ذکر می‌کنم و می‌گم جلو تو تسلیم

شعرهایی که به صد زبون ترجمه شده
حالا واسه من، تو یه سنبل

دیگه می‌گذ‌ره از رفتن تو ۸۰۰ سال
ولی هنوزم الگو می‌گیرم از اشعار تو

رفتی ولی تو می‌دونی
که بزرگترین شاعر ما همه تویی رومی

تو ویرونی من و شرایط سخت من
تو با کلماتت به من گفتی تو می‌تونی

آره،
رفتی ولی تو می‌دونی
که بزرگترین شاعر همه ما تویی رومی

آره،
رفتی ولی تو می‌دونی
که بزرگترین شاعر همه ما تویی رومی

تو ویرونی من و شرایط سخت من
تو با کلماتت به من گفتی تو می‌تونی

روزهایی که نگرانم بار سخت ِ بر دوش
با کلمات تو من می‌شم مست و مدهوش

می‌خونم اینو بدونی تا روزی که بمیرم
تک‌تک کلمات تو از یاد من نمی‌رن

پس وقتش ِ اینو بدون
که یاس تا آخر عمر وفادار ِ به تو

که اگه دیگه تو نباشی بگو چطور
که باز یاس داستان داره بدون تو، نه

این عشقی که تو دل من ِ به تو ِ
که منو می‌بره به روی صحنه

دیگه بگم از اینکه مونده حالا یاس و یک بند
فرمول کلمات رو از تو یاد گرفتم

آره،
رفتی تو، ولی تو می‌دونی
که بزرگترین شاعر همه ما تویی رومی

تو ویرونی من و شرایط سخت من
تو با کلماتت به من گفتی تو می‌تونی

باید اینو بدونی که تو که کسی بودی که
که یکی یکی ِ کلمه‌هایی که توی دل تو بوده
و واسه من و خیلی‌کسایی که
شعرهای تو رو با دل و جون و وجود درونی می‌خونند
می‌دونن اینو که
تو یه الگوی جاودانه‌ای
واسه‌ی زمینی که باغ تو ای باغبان
این ِ که منو به سوی تو می‌کشون

که تو چطور خودت رو تو دل این همه آدم‌هایی که
حتی کتابای تو رو به زبون خودشون ترجمه می‌کنن و
عشق‌وُ با کلماتت رو تجربه می‌کنن

اسمت‌وُ می‌خونن و می‌گن مولانا رومی
که توی فرهنگ صلح تو بالا بودی

یه رودی، یه رود زلال و شفاف
که منم همیشه دیگه دنبال حرفاش

چه جالب ِ که این بوده ترس رومی
که اون متعلق باشه به یه مرز و بومی

حالا رومی رفته و باز دشمن زیاده
یه سری تانک سوارن، یه مشت هم پیاده

به خاک سپرده شده توی قونیه یک روز
منم می‌خوام باشم رومی امروز

« با تشکر از گروه موسیقی یاس »

شکوه و شاه ایرانی که می گوید تو در خوابی

هنوز با راه جـاویدت نمـاد نـور و اعـجابی

جلای تختِ جمشید و شکوه شیـر و خورشیدی

تـو با نـام گـهربارت بسـان نـور مـهتابی

هنـوزعرش سـتونهایت خلـیج فارس زیبایت

بکوبـد نعـره بر جانِ سکنـدرهـای اعرابی

خـدایم نـور ایـران و تویـی مـعبود ایمانم

بـدان بر قبله ی شیران تو مـنزلگاه محرابی

غرور خشم ایرانـی تو هستی مرد جـاویدان

بـرای مردم آزاد هـنوز هـم شـاه و اربابی

ولـی افسوس که آن مـیهن ندارد نور تابانی

دگر آن مـرز آبادی شـده ماننـد مـردابی

صدایت میکنم کوروش تو سالار جـهان هستی

دگـر ای شاه بی مانـند درین ویـرانه نایابی

«ویرانه»

دریـن بیغولـهء ویـران هـمه در وادی دردند

که دنـبال خداونـدی دریـن ویرانه میگردند!

به دیـن تـیرگی هایت ببین فریـاد بی جان را

تـمام مـردم ایـران همیـشه روح دلـسردند

تو ای در خـواب طـولانی نـمی بینی ریاکاران

از آن اللّه دیـوانـه چـه بـر روز تـو آوردند؟

مگو دیگـر حـکایـتها از آن شـیر خـداوندی

نمی بینی که این مردان همه حیوان و نامـردند

از ایـن دین سبـکبـاران هـمه در راه آزارند

هـزاران سـرو ایرانی چو پاییز و خـزان زردند

ز صـدها نوحه ی پست و هزاران حرف شرم آور

ببین ایران جاوید را که چون ویرانـه اش کردند

«زنده باد»

زنده باد آزادی ایران جاویدان من

زنده باد آبادی مرز دلیران کهن

افتخارست این چنین در وادی ویرانه ها

در ره آبادی این خانه ها ویران شدن

آن جوانانی که سرو سبز بودند سالها

گشته اند چون لالهء سرخی به تلبیس کفن

زنده باد آن مردمانی که ز فریاد درون

داده اند جان را برای راه جاوید وطن

از هزاران ضجه و صد ها جنایات فجیع

از صلیب رنج تا زنجیر وآزار بدن

این همه جان رفته است و میهن ویران ما

پر شده از ناله ها و کینه های مرد و زن

خنجر خشمی زنم بر پیکر آیینشان

از تمام نفرت و از شعله های جان و تن

حسین  بیشتر از آب تشنه لبیک بود

افسوس که بجای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند

و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند

( دکترعلی شریعتی )

زمانی سخت

اشکی سرد

بادی توفنده و بی رحم

دیگر عادت کرده ایم

به رنج

به درد

به این هوای سرد

دیگر عادت کرده ایم

به امر شریف زیستن بی حرف

به نداشتن آنچه حق ماست

به نبودن لحظه های سبز

دیگر عادت کرده ایم

به سادگی دیدن گناه بدبختی