در نبرد بین انسانهای سخت و روزهای سخت

این انسانهای سخت هستند که میمانند

نه روزهای سخت ...

یک روز در دانشگاه دانشجويي به استادش گفت:استاد اگر شما خدا را به من نشان بدهيد عبادتش مي کنم تا وقتي خدا را نبينم اورا عبادت نمي کنم . استاد به انتهاي کلاس رفت و به آن دانشجو گفت : آيا مرا مي بيني؟ دانشجو پاسخ داد: نه استاد وقتي پشت من به شما باشيد مسلما شما را نمي بينم . استاد کنار او رفت نگاهي به او کرد و گفت: تا وقتي به خدا پشت کرده باشي او را نخواهي ديد.

می دونی وقتی خدا داشت بدرقه ام می کرد بهم چی گفت ؟ جایی که می ری مردمی داره که می شکننت ، نکنه غصه بخوری تو تنها نیستی ، تو کوله بارت عشق می ذارم که بگذری ، قلب می ذارم که جا بدی ، اشک می دم که همراهیت کنه ، و مرگ که بدونی بر می گردی پیش خودم ... .

                                 < احمد شاملو >

وطن يعني همه آب و همه خاک ، وطن يعني همه عشق و همه پاک

وطن يعني محبت مهرباني ، نثار هر که داني و نداني

وطن يعني چه آباد و چه ويران ، وطن يعني همين جا يعني ايران 

 

انسانها شکست نمی خورند بلکه تلاششان را متوفق می سازند ... 

 

 

باران رحمت خدا همیشه می بارد تقصیر ماست که

کاسه هایمان را بر عکس گرفته ایم ... .

آنچه به پروردگارم مدیونم ، دوست داشتن دیگران است 

«  دکتر علی شریعتی »

با خودم فکر می کنم :

چگونه است که ما در این سر دنیا عرق میریزیم و وضعمان این است

و آنها در آن سر دنیا عرق می خورند و وضعشان آن است !

نمی دانم مشکل در نوع عرق است یا در نوع ریختن و خوردن ... .

( دکتر علی شریعتی )

شهر عبارتست از جامعه ای بزرگ

 که در آن مردم با همدیگر تنهایند

.  .  .      .

زندگی آنقدر ابدی نیست که هر روز بتوان مهربان بودن را به فردا انداخت

حکمت وزیدن باد رقصاندن برگها نیست امتحان ریشه هاست ... .

در بن بست هم راه آسمان باز است

پرواز را بیاموز

به روی خودم نیاوردم , فقط با تنفر بهش نگاه کردم و فوراً از اونجا دور شدم .

روز بعد یکی از همکلاسیها منو مسخره کرد و گفت : هوووو ... مامان تو فقط یک چشم داره. فقط دلم میخواست یک ج.ری خودم رو گم و گور کنم . کاش زمین دهن وا میکرد و منو ... کاش مادرم یه جوری گم و گور میشد ... .

روز بعد بهش گفتم اگه واقعاً میخوای منو شاد و خوشحال کنی چرا نمی میری ؟

اون هیچ جوابی نداد ... .

حتی یک لحظه هم راجع به حرفی که زدم فکر نکردم ، چون خیلی عصبانی بودم .

احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت .

دلم می خواست از اون خونه برم و دیگه هیچ کاری با اون نداشته باشم .

سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم .

اونجا ازدواج کردم ، واسه خودم خونه خریدم ، زن و بچه و زندگی و ...... .

از زندگی ، بچه ها و آسایشی که داشتم خوشحال بودم .

تا اینکه یه روز مادرم اومد به دیدن من

اون سالها من رو ندیده بود و همینطور نوه ها شو

وقتی ایستاده بود دم در بچه ها به اون خندیدند و من سرش داد کشیدم که چرا خودش رو دعوت کرده که بیاد اینجا ، اونم بی خبر

سرش داد زدم : چطور جرات کردی بیای به خونه من و بچه ها رو بترسونی ؟ !

گم شو از اینجا همین حالا

اون به آرامی جواب داد : اوه خیلی معذرت میخوام مثل اینکه آدرس رو عوضی آمدم و بعد فوراً رفت و از نظر ناپدید شد .

یک روز یک دعوت نامه اومد در خونه من در سنگاپور ، برای شرکت در جشن تجدید دیدار دانش آموزان مدرسه .

ولی من به همسرم به دروغ گفتم که به یک سفر کاری میرم .

بعد از مراسم رفتم به اون کلبه قدیمی خودمون ، البته فقط از روی کنجکاوی .

همسایه ها گفتن که اون مرده

ولی من حتی یک قطره اشک هم نریختم

اونا یک نامه به من دادند که اون ازشون خواسته بود که به من بدن .

درنامه آمده بود :

ای عزیزترین پسر من ، من همیشه به فکر تو بوده ام ، منو ببخش که به خونت تو سنگاپور آمدم و بچه ها تو ترسوندم.

خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میای اینجا

ولی من ممکنه که نتونم از جام بلند شم که بیام تو رو ببینم

وقتی داشتی بزرگ میشدی از اینکه دائم باعث خجالت تو شدم خلی متاسفم

آخه میدونی ... وقتی تو خیلی کوچیک بودی تو یه تصادف یک چشمت رو از دست دادی

به عنوان یک مادر نمیتونستم تحمل کنم و ببینم که تو داری بزرگ میشی با یک چشم

بنابراین چشم خودم رو دادم به تو

برای من افتخار بود که پسرم میتونست با اون چشم به جای من دنیای جدید رو بطور کامل ببینه.

با همه عشق و علاقه من به تو

مادرت

باید یاد بگیریم به مشکلات بخندیم وگرنه به چیزهای خنده دار همه می خندنند